''بس بس
نہ آکھِیں کُجھ ہور
موچنے
آخر تینوں آئی رہندی اے،
بندہ وی نواں بناونائے تُوں
جُتی اوہدی نوں ساڈا چم چڑھاونا اے،
نہ حویلیاں تینوں وارے
مندر مسِیتاں نہ گُردوارے،
نہ سُکھالے تینوں بھاون ساڈے ورگے کسب کماوُ
نہ باوُ نہ مِلّاں والے
نہ زمیناں والے ساوُ
توڑے ویاہے رنڈ کوارے،
خبرے گورستان پٹا کے
کیہڑے نابر سُتے جگا کے
اپنے نال وساونے نی،
چُچ منصُورنِیئے
آر دی جِبھ نوں 'کُن' کہاونائے تُوں؟''