پِھکّا ہدوانہ تے کَوڑا مخانہ
اِکو ای گل نہیں؟
مخانے تے وعظاں دی کَوڑ
اپنے اندر دھرن نُوں فرض بناوندے ہوئے،
ہدوانیاں دی مِٹھ پر کتھے سر گئی اے
اپنی تھاویں پِھکّ نُوں اگیرے کر گئی اے
اکھے ساڈی جاء تے راہن واہن گڈّن گاہن
والیاں دے ہَڈّ ہوئے،
بزار دے لہندے چڑھدے دِلاں نُوں پھیرا
تیرا ای سُکھاوندا اے