”جدوکِیاں مُولیاں گڈیاں گئیاں نیں گھر دوالے
تینوں بھسُوڑی پئی لگدی اے“
”سَو روگاں دا دارُو ای مُولی،
ماڑے لوک دوائیاں دے خرچیوں بچن لئی
گھر نُوں گھیرا پاؤندے رہسن،
نِیم حکیم بنن توں وی گھابرناں“
”درد دوا ہے ماڑیاں نال کُسانگے دی
سو کھروی مُولی کُولی تینوں ہو جاسی“