آن ساجھرے
تُوں کُنالی دانے جیہڑے دھرینی ایں
کاں چِڑیاں نُوں کھاون نہیں دیندے،
نہ مینوں،
پر میں کدوں چِڑیاں نُوں کھاون دینی آں،
ہاں ڈھیر ساریاں رل ونجن تاں میں وی
اوہناں وِچوں ہِک تھی وینی آں
بس کُجھ چِر لئی،
وِرلیاں تھیاں نہیں تے میں دبکا پروبھریاں نہیں،
ویکھیں ہُن تُوں
جھٹ ایہناں تربکنائے میتھوں
جھٹ میں ایہناں تھیں،
سو ڈر ہی تورا ہے قدرت دا
کہ ڈر نُوں سِجّھن،
ہاں سچ، رل جُڑیاں جاں ڈر پروکھا ہو ویندا اے
اوہ کیہ اے
تے جھات جیہڑی ہِک بئی نُوں سہجے نیڑے سَرن سُجھیندی اے
اوہ کیہ،
پِرہڑی آکھ گِھنُوں؟
ناں رہن ای دیو
سُن ہور نہ ہو جاوے