نانی پُورنی آکھے بَنّو دوہتی نوں
پیڑھیاں رُل گئیاں
کدوں مُکنائے روگ غریبی نی بَنّیئے
بَنّو آہندی اے نانی روگ امیری آ
جیہڑی لکھاں نوں بُھکھیاں رکھے تاں آپ اِک رجدی اے
جیہڑی لکھاں دا پایا لاہ
ننگ اپنا کجدی اے
اُنج ہے بمار انوکھی ویکھ نا
ٹھیک ہوون نوں اپنی موت سمجھدی اے