''سانوں دس تے سہی نی وائے
ٹھیلیاں کِدھے توں اَینیاں ہنیریاں،
''دسیا تے ہے کئیں واریں
بھُل ول پچُھدے او
چنگا اے پچُھو جدوں چاہو،
انھے واہ میں اُٹھ نہیں مچ وگدی
سدے آوندے نیں ہُسّڑ وٹ دے
سُتے اُدم جگاوندے نیں اندروں
سانجھی ونڈ کھنڈ دے،
ہُن سدّا کوئی نہیں کِتوں پیا آوندا
کیوں
پچُھو نا اپنے آپ نوں''