کَھڈّی بیٹھیاں
ہو پئی شام کبیر نوں
دوپنڈت دو مَولانے آئے
حال احوال پُچھ آکھن لگے واریو واری
''بابا ہڈیاں نِکل آئیاں نی
سانوں پُننائیں کم نہیوں وِکدا
مِلے کِتھوں تینوں کھابا''
چُپ کبیر ہا لگا آہرے
اوہ اُٹھ ٹُرن لگے تاں آہندائے
''ہڈیاں کھڈی دیاں نیں
مَندی نہیں ایہہ
اکھے جو وِکدائے اوہنوں پُن گِن کراں نہ لانبھے
تاں میں وی وِکنی آں''