کلی دُوجی
واری: وت جنگل سویر دی لوء لگی
رُکھ پَوندلا، رن ہِک، نَیں دے رُوپ رل کھیڈ بسنت دی نچدے نیں
ڈار آوندی اے
ساریاں دے کھمب جھڑے پئے نیں
رُکھ ڈار نوں کول سدیوندا اے سینت نال اوہناں کنوں حال پُچھدائے
چِڑیاں کن سن وچ گل سُنیندیاں نیں
رُکھ دے ناچ دا رنگ ای وٹیج ویندائے
رَوہ وچ نچدائے
پتر جھڑ ویندے نیں
اصلوں سُک کے رُکھ کھلو گیا اے
کول ڈُھکدی نَیں اوہنوں پُچھدی اے،
کن سن وچ رُکھ سُناوندا اے
نَیں دے ناچ دا رنگ وی ہور ہویائے
رَوہ وچ نچدی دا
اوہدا ویہن سُکائے
اچن چیت جیویں شاماں پے گئیاں نیں