ویچیاں زِویاں پلازے پا لئے،
ہوئیاں زِویاں پدھریاں
بھاویں زِوینداریاں اَپَدّھر نیں،
ٹُریاں زِویں تے زِویں تے ای رہی دا سی
بھرے پلازے اُتے چڑھو تے جا اسمان تے بہِیدا اے،
ہیٹھوں اُپر ویکھدیاں تھک اکھیاں گئیاں سن
اُپروں ہیٹھاں ویکھ سُکھالیاں تھیاں نیں،
ایویں وہم اِک ویہل ویلے لنگھدائے کولوں:
''میاں بھُچال کوئی دس کے نہیں آوندا''،
یاد آ وَیندی اے بھُلی سیانیاں پُرانیاں دی دسی
تھک ویندی اے دھرتی بھار پرایا چا چا
وِچ وِچ آکڑ بھن لیندی اے