دم دھڑ تھیئے نقارے
لہہ گئے چھجے کنبن چُبارے،
ہے ہتھل دِلاں دا دھڑکن میلا
تریڑ تریلی قلعیاں دِیاں فصیلاں نُوں جَیں لائی اے،
اوہ دِل پئے دسیندے نیں
اساں وکھ وکھ ہو راکھی لئی اندر توپاں دے جُسّے ڈھالے،
کیتی اپنی وِس کرن لئی
تختاں تے پھنِیئر بہالے،
ہُن اِک ہو آندا اے ویلا نویلا
جَیں ہر چِھن اندر سگندھ سنینہہ رچائی اے