چِر ہویائے میں کوئی وار بنائی نہیں
کوئی گاون بات کھیال کائی
بے دھیانے پَیندی کِتے دھمال کوئی
سُن آس دے ناویں لائی اے
ہُن رُت نے گل سمجھائی اے
اک دُوجی دی کرنی اندر اپنی سار جاں ہوون لگی
ناؤں تھاؤں دی لاہ جد وردی
کُل جہان تے سانجھ صِدق دے ننگ ملنگ رَل نِکلے
لِکھیاں چھیکن لئی
چڑھیاں ٹھَلّن لئی
تاں جُڑسن نویاں واراں