گھنیئر سنگھنا تھیا
پل گجیا
رو رو کنیاں دُھندوکارا دھوتا
وَیہنیں وگدیاں آکھن سینگیؤ کیہ کرئیے
ونجیئے کِتھاں
بھوئیں وِچ دھسیئے بھوئیں سڑدی ہے
نیئیں وِچ وڑئیے پانی وِس ہو ویندا ہے
نی ترَکّ سمندر گئے
اکیا پیائے اَسمان،
کیویں دسائیے ایہناں نوں
مِلّاں کاراں وِچوں پُھوسیا دُھواں
لُوسے دھیان چ دُھکھدائے،
لمّی وار ہے ایہدی،
سر سر صدیاں کُسانجھی کرنی
پہلوں من دی وت ہُن تن دی موت ہوون تے آ گئی اے،
کُسانجھ مُکایاں بِنا وسیلہ کوئی نہیں
بھوئیں بھانڈے دی سانجھ توں اَڈ ہُن ہور پتیلا کوئی نہیں