''کوئی سوکھا کم اے جنگ لواون
دُھوڑ جھاڑ کے ڈِگے ڈھٹھے جنے کھنے دی
اگھ لواون ڈنڈ پٹ دا،
تہمتی پاٹی لاہ وردی پتلون کساون
سرُو کراون کِکر نُوں،
سِریاں گِن لائے ڈھیراں اُتے تِمر لنگ نہیں چڑھدا ہُن کوئی،
بس بُھکھ دُکھ دا بالن گِلّا ہو ویندا اے،
اگ گھروکی جنگلاں وِچ نہیں وڑ لُکدی،
اِنسان نُوں ہور کیہ چاہیدائے''