دارُو کُل درداں دا سُنیائے
ساریاں رُکھاں کول ہوندائے
جڑ پوری1 پروار چ کِدھرے،
بھیت نہیں کوئی دیندا
پُچھو تے ہسدے نیں
“ویکھو، ویلائے ہرڑ بہیڑے آملیاں دا؟”
سُنیائے راتیں جاگو نال تے ایتنا دسدے نیں
جُون وٹا کے جیہڑیاں کوئی آ جاون
سہج سبھا سو بھیت اساں دا پا جاون