‘‘مال ڈھیریاں نیں
گاہک لنگھدا نہیں بھوت پھیریاں نیں
ایسے واسطے مُلک بنایا سی؟
مار کھتری اساں نسایا سی؟
ساڈے کول تے جو کُجھ اے قوم دا اے
تُساں گِننیاں تیریاں میریاں نیں
قصے وِسّرے پھول سناؤ تُسیں
بُجھی اگ دا دُھوں وکھال سانوں
چاک چودھری نوں جوگی چاک نوں چُک بناؤ تُسیں
چارا دَسّدے او
کہ پئے ہَسدے او
کیہ اِتبار میاں بھَنڈاں ڈھاڈھیاں اَتے سپیادھیاں دا
وارث شاہ جیہے پِیرزادیاں دا’’