یار پُرانے میرے حضرت مولانا
سِر چُنی گل چوغہ عربی
ہتھ عصا
نِمی نِمی وچوں گُڑھکے گوگڑ
اِنج جُھولدے آوندے نیں
لگدائے یکدم چُنی چوغہ لہہ پیراں وچ ہونائے پانی
عصا گُرز ہو موڈھے تے جا ٹھہنائے
لوہے لنگوٹ وچ رستم زماں دی فوٹو
بِینڈے پان والے دی ہٹیوں لہہ کے
مال روڈ تے ٹُر پینی اے
مگر ڈھول دے بازیاں پُٹھیاں ماردیاں
شہر لہور دیاں پہلواناں ہزاراں آونائے
ایہہ خیال میں اکواری دسیا آپ نوں
گُھوری وٹ کھلوتے
مُڑ ہتھ میرے تے ہتھ مار کے ہس ہس دُوہرے ہو گئے
“رستم زماں نال گھول وی تیرا ای پینائے پُترا منٹو پارک وچ
اساں تے باہر کھلو
حق تیرے دُعائے خیر ای کرنی اے
رکھ پان بِینڈے دا مُونہہ
چُنی چوغے چوں”