کل جد سائیں رکّھا لنگھیائے
موڈھے ماردا
گوڈے چا چا گاوندا
'اُٹھو وئی،
رُکھ پئے اکھیاں ملدے جے'
تُوں وی مگرے سیں
پرت جاں پچُھیائی ناساں چوڑیاں کر کر کے
'اکھاں رُکھاں دِیاں ہوندیاں کِتھے نیں بھاء شپیا'
سوچیا چلو میئیں گنڈوئے ول پھیرا پاونے آں
گلاں چوں گل نِکل آوے
ویلا تے لگنا ای اے لگ جاوے،
دوپہرے گیاں میں،
چڑھیاں پؤڑی،
دُھپے کھلوتے ہوئے نیں میاں جی
پنج منٹ لا اِک بانہہ سِدھی کریندے نیں
ست لا دُوئی،
گُجھ کنبنی ہے لُواں وِچ
جیویں پَیلیں مور دے ہوندی اے،
گھنٹے پَونے وِچ ای لتاں بانہاں پسار کے دُھپے پے گئے نیں،
جھٹ لا واج چائی نیں
جیویں جہاز نہیں چڑھدا ویلا لا کے رَن وے؟
'برساتیے
نِکل باہر
مِینہہ آیا ای'
جھاتی اندروں مار ماسی برساتی ہسدی نِکلی اے،
دس کُو مِنٹ لا چائیاں نیں بانہیں
مینوں گلے مِلی اے،
پھیر میئیں ہوراں نوں آہندی اے
'اجے تے بدل بندا پیا ای'
'بہا پیال کُجھ
وس پوسی' مُسکائے نیں میاں جی
گوڈے ہتھ لا دسی اے میں سائیں سُنائی،
بندا ویلا لا مُونہہ کھولیونیں
ٹھپیاں کڈھ ورتیندا ای رکّھا
دس نا شپُو نوں، کِتھے ہوندیاں نیں رُکھ اکھیاں'
'جِتھاں گنڈوئے دِیاں ہوندیاں نیں
ہور کِتھے'،
میں ہسن لگاں
'نہیں میں ٹھیک پئی دسنی آں شپچُو
پورا سریر گنڈوئے دا اکھیاں ہوندا ای
ایویں ای رُکھ دا وی
کُھلدیاں جڑھاں وِچوں نیں
مُڑ وتر ہو چڑھ پوری
رگ رگ پِھردیاں نی
پھَلاں وِچ بند رسیاں
آن پھُلاں وِچ کِھڑدیاں نیں
ول مِیٹ کے دِھیری دھرتیں،
سو لکھ چشما ای لُوں لُوں رُکھ دا
شپچُو وَیریا
جا کھولن کجن دا پچُھ ہُن،
سرگھو سَونکن میری نوں'
پا شاماں مینوں لاہ پوڑیاں گئی اے ماسی برساتی