اج ستِّیں جُوہِیں رل پئیاں
نی اساں نہیں جے بُلّاں توں ہُن بھار پیار دا لہن دینا
آکھ لین جو مرضی اسانوں،
ہے نی بھار ایہہ ستّاں سُراں دا
مِلن وات جاں دو
ترِیج ہو پسر اندر جاندا اے
چھیڑ کے رگ رگ نوں
انہد ناد سُناندا اے،
لہہ ویندے نیں کُلّے جُبے صدیاں ساج پوائے
ڈَھے ویندے نیں دُھرل منزلے بھلک دے وِچ گڈوائے،
لُوں لُوں آہندا اے
نہیں اساں ہُن تیر میر دا پاڑ دھرت تے رہن دینا
ویرو پُھلیرن دی گل رادھی سپیرن نال
''نہ
سپ اسیں نہیں پھڑدِیاں،
بھرجائیے پُھلیرنے ماں پیو جائیے
ویلا ہور ہا جَیں دی پئی کرینی ایں
ہُن تے سپنیاں آپ آہندیاں نی:
گِھنو پُتر لواؤ نوکری
پھن پھراؤ ایہناں دے اپنیاں بِیناں موہرے،
گِھنو دِھیاں
ڈاہو کَھسماں اگے
ڈاڈھیاں دے انگ بھرماون،
ویلا ہور ہا
ناتھاں کنوں اساں ٹِلیاں تے نتھاں کُھلاونیاں
کن پڑوانے مُندراں پاونیاں
سر دھر تلی تے پِھرنے اساں
زہر قہر دے شہر''
''ویلا سپیرنے
دِھیئے بھینے سسّے ننانے
اجن وی اوہا ای او
تن ٹِلے من مُندر اساڈے
سوا پہر اساں مِلن تہانوں آئیاں ہاں''