ناں اوہناں دے کھوج کے
تسبی اساں بُھوانی کوئی نہیں،
نہ مالا گل پانی اے،
پر ناں وی رُکھاں دے سُنیا اے رُکھ ای ہوندے نیں:
جڑھ پھڑ ڈھلیئے
تے کھیڈ لیئے سبھیارے
مِٹی پانی دے میل دا میلہ،
لیئے کلاوے سار
تے مانیئے تن دی وِساری وار دو گھڑیاں،
چھوہ گِھنیئے پتر پروار
تاں واء
خوشی چاہے تے کیر دیوے
اندر کنی تک سُرجن دی