ساون لنگھ چلیائے
مینہہ پَین دی خبر پہاڑوں آوندی اے
راوی وِچ وی سُنیائے بیڑی پے گئی اے
پر لہور تے ایویں اِک دو واری ترونکا ای ہویائے داتا صاحب ول سمجھو
کچہری ٹَپ نہیں سکیا
اج دُوپہریں نویں اندر وچ بیٹھا پڑھناں
باہر دھیان گیائے تاں کنیاں دِسیاں نیں
ایہہ ہویا نا مینہہ
کتاب میں دھر کے کُرسی پھیر کے تاکی ول مُونہہ کیتائے
گُلّر ہیٹھ جلوس اے کنیاں بانہیں چاوندیاں دا
یاں مال روڑ دی بند ٹریفک جیل روڈ تے چھُٹی اے
اج وی مینوں کچیاں چھتاں تھلے بیٹھیاں ماواں دا کُجھ خیال تے آیائے
دُدھ پیندیاں بالاں نوں گھر چھڈ دیہاڑی کرن جیہناں نے جانا اے
ایہہ خیال پر ٹی وی بحث وچ فون تے منگوایا لگائے
نال ای جیویں اَیڈ آئی اے:
‘‘ایس واریں تے تمبا چُک وزیر نہیں کوئی مصری شاہ ول جا سکیا
اج متے جاوے
پر پتہ نہیں ایہہ بدلّ مِصری شاہ ول ورھیائے کوئی نہ’’
اگے ہمیشاں مینہہ جدوں وی پینا بھَر کے
یا جمعرات دی جھَڑی ای لگنی نِکّی کَنی دی
تاں اپنیاں چھتاں چوون دی چِنتا سارا مزا گوانا
‘‘بارانِ رحمت’’ خواجہ قائم نے کہنا
خواجہ قائم پُرانے ٹیوشن سپیشلِسٹ نے ساڈے گوانڈھی
ہر مضمون دا فارمولا ہے ایہناں دا اپنا
مُنڈا کُڑی کوئی ایہناں دا کدیں فیل تے ہویا کوئی نہیں
پوزیشن بھاویں گھُس جاوے کدیں ٹھیک خوراک نہ ہوون پاروں
کافی کوئی پڑھو تُسیں
ہنری لونگ فیلو دا آکھیا تے فرمایا شیخ سعدی دا پا تشریح کر دیندے نیں
نال قُران دی آیت جے تشریح نہ لنگھے سوکھی
‘‘سُبحان اللہ بارانِ رحمت آ گئی اے’’
‘‘جی جی آ تے گئی اے خواجہ صاحب ویکھو جاندی کیہ اے کر کے’’
بالیاں دیاں میں نُکراں تاڑ کے کہنا
خواجہ قائم کندھ بارے اک شعر مِیر دا پڑھ دینا
مینوں چھت بھُل جانی
جے پرنالے بند ہوون
تاں کندھ تھانیں وی آوڑدا سی پانی پرانیاں اندراں وچ کہ
ہُن نال پُرانے گھر دے کمرہ نواں پوایائے
کتاباں ایہدھر آگئیاں نیں
پکی چھت دے ہیٹھ بیٹھ کے مینہہ ویکھن دی بات ای ہور اے
گھر پُرانا وڈائے کُھلا ہے پر خستہ
پچھلی صدی دے شروع شروع وچ بنیائے کِدھرے
جیل آئی اے جس ویلے
تے سپرنٹنڈنٹ جیل دی کوٹھی پئی اے گیٹ ساہمنے
پنج کوٹھیاں ہور وی نالے ای چڑھ گئیاں سن
بعضے آہندے نیں اوسے اِکو ہتھ وچوں ایہہ پنجے اُنگلاں نِکل آئیاں سن
اِکو جہیاں
بعضے نہیں مندے
اکھے کیہ کردے او سپرنٹنڈنٹ اوس ویلے انگریز ہوندا سی
ایہہ تے ہندواں پوائیاں سن
اِک سُنیائے وچ مُسلمان وی آہیا
پا کے ویچ گیا سی
جس لئی اوہ لیڈر کانگرسی مشہور سی اودوں
جس ویچی اوہ سن سنتالی نیڑے وڈا مُسلم لیگی ہویائے
شروع صدی دے سن دس پندراں رَولا ای سی کہ
جٹاّں دا کدیں پگ سنبھالا
غدر نواں کدیں جلیاں والا
سُپرنٹنڈنٹ جیل دے گھر دے نال ای رہنا چنگا سی تد سمجھو
اجکل سمجھو خطرناک اے اونا ای
اسیں پِچھے گھر چھڈ جیہڑا ایتھے آئے ساں
آہیا اوہ وی پُرانا وڈا
جیل دُراڈی آہی تھانہ نیڑے سی
مینہہ تیز ہو گیائے
پُرانیاں اندراں ولّوں اوازاں آئیاں نیں
سوچیائے ایہہ اندر پرانے مگروں تے نہیں لیہنے جو وی پئے کریئے
اُٹھ کے گیاں میں
نُکراں تھلے بالٹیاں دھروا آیاں
کُرسی سِدھی کر کتاب مُڑ کھولی اے
نویں چھت دی نُکر وچ نشان انگوٹھے جیڈا سِلھ دا
ہولی ہولی پھَیلردائے
مینہہ مَٹھا ہوندا لگدائے
واء کھلو گئی اے