‘‘بابا تُوں کوئی کم کیوں نہیں کردا؟
چنگا بھلا ایں عُمر وی ایڈی کوئی نہیں تینڈی’’
میں شیشے اُتوں اُلّرے کھروے کالے ہتھ تے چِٹاّ نواں رُپیہّ دھریا
‘‘تے ایہہ کیہ اے، ایہہ کم نہیں؟
کر کے ویکھ نا
وچ چونک دے پِھرنا اشارے لال ہرے پِیلے دے آل دوالے
گڈی موٹر سیکل رِکشا ویگن
وِچوں نکل نہ ہتھ پساردا پیر سنبھالدا
کھیڈ نہ کِیڑی کاڈھا چَومُکھیا
پِچھلی راتیں چَوتھ مچھر پٹواری نوں پا
چوتھ بُھوت سجادے نوں تے چوتھ مُلاں چَوپھیتے نوں
رہندے نال کھا کُکڑ قورمے دُھر ہوٹل دے بُوفے وچوں’’
مگروں مائی بولی
‘‘کم کم کم کم سارے آہندے نیں
کوٹھی خانہ لے لوؤ نا نویں ڈیفنس وچ ٹھیکے تے
ٹیم ٹیم لوا لؤ اوتھے سانوں
ایہہ بال جیہڑے وچ گِڑدے نیں اخبار پڑھاون تہانوں
ڈُھوئیاں کُھڈیاں ہو گئیاں نیں ایہناں دِیاں کم سِکھدیاں
کم کم کم کم
ایہہ کم کیہنے کرنائے
ایہہ پنج ست منٹ تہاڈے
کیہنے بلاواں ٹھَلنیاں نیں نویاں گھراں وچ جمیاں دیاں
دونہہ چِھلڑاں صدقے
وڈیاں نوکریاں دی چڑھیاں بپاراں دی
کیہنے وِس چٹنی اے کچھیاں چ رِسدی
کر سکدیاں نیں بھاگاں بھریاں جے تے کراوندے کیوں نہیں
کیہنے نماجاں سوتنیاں نیں اوہناں دیاں
ایہناں دو ٹھِیکر وٹوانیاں پِچھے’’
گل اوہ پوری کر کے ہٹی تے تَاں اشارا کھُلیا
کوئی حال اے اجکل ٹریفک دا