1
تُوں سن سنتالی دی گل کرنائیں
کِتوں سُنی سُنائی
میرا جم ای سن سنتالی دا اے
ایسے کوٹھڑی وچ، کوٹھا ہوئی اے ہُن
میری ہوش وچ اوہا ای رنگ ہا جیہڑا تُوں دسنائیں
دُور دُور تائیں کوئی گھر نہ گلی بزار کوئی
وچ ٹبّا تے آل دوال گھوڑے
مٹی لکڑی دے
پِتل لوہا تانبا جیہنوں جو سَریا
سونے چاندی دے گھوڑے وی چاڑھدے آہے توفیق والے
غرض منت مراد دی عرض آہی
ہیرے لا گھوڑا جیوندا چاڑھیا راجے رنجیت سِنگھ نے
آتر ہویائے اسواریوں جیہڑے ویلے
ٹِبّا آپ وی گھوڑ پہاڑ آہا
کچی مِٹی دے گھوڑے جُڑ تھیہہ ہو گئے
دادے کولوں میں سُنی اے
اوہ اپنے داد پڑدادیوں سُنی سُناوندا ہا
وڈ وڈیر میری
گھوڑے شاہ سرکار دی بَیت ہوئی
ست پِیڑھیئے چابک سوار آہے
گھوڑ گھوڑیاں دی بھن پاونی ساخت لگام کاٹھی
اساں شاہی رسالے میدان لاہے
اورنگ زیب دارا کر مُونہہ کالا گھوڑے چاڑھ جد پھیریائے وچ دِلّی
سَٹ چابکاں تدوں فقیر ہوئے
سخی ہتھ لگام اساں آن دِتی
گھوڑ پُوج ہا ایہہ
بُڈھی لنگڑی کوئی کِسے چھڈ جانی
پتھ پھیر ٹکور نکور کرنی
ڈیرے آئی اک وار کیوں پِچھانہہ جائے
لگ مُونہہ نوں جائے جاں کُھل چرنی
گھوڑے شاہ سرکار سخی آپ وی شاہ سوار ہویائے
فوجدار ہویائے اکبر شاہ ویلے
دُلّے بھٹی نوں لائیونیں جد پھاہے پِیر سخی رکاب نہیں مُڑ پایا
گھوڑی دُلّے دی آن نخاس وِکی
ڈردا لئے نہ کوئی
بولی دے سخی ایتھے آن کھولی
اوہ مالکن ایہہ سیوا دار ہویا
جیہنوں سوڑ پوے
گھوڑا نذر دیوے سُرخرو تھیوے
وصل سچی سرکار دا جدن ہویائے تِن ہزار گھوڑا دربار آہا
کون موڑے اوہناں کُھلے چردیاں نوں
زِویں جدن مُربّے انگریز کیتی
تدوں پئی فقیراں تے آن کاٹھی
گھوڑے بنھ کے کمپنی فوج لے گئی
بے اواز لاٹھی
پِٹھ دھری جیہنے لکوں رہ گیا اوہ
حکم آیا اخیر مار گولِیاں گھوڑے خموش کیتے
جیوندے گھوڑے دی نذر دادے میرے نے آپ موقوف کیتی
اِک دھیان کریں
گھر والی نوں کالی ول جان نہ دئیں
بُوہیوں باہر بیٹھی گند بولدی او
پھول غیر گلّاں دِلاں بھولیاں وچ وِس گھولدی او
2
اوہا سُنی اے تُوں
جنے تیرے نوں جیہڑی سُنائی بگّو
جیہڑا آئے اوہنوں میاں ادّھی ہمیش سُناوندا اے
ادھی رات ہیٹھ اپنے پاوندا اے
جیہڑا رات گدّا اوہا دینہہ گدّی
گھوڑے ہیریاں دے جیہناں ویچ حویلیاں پائیاں نیں
سر تے ساڈے کچہریاں ڈاہیاں نیں
بُوہے اوہناں دے لین کیہ جاوندا اے؟
نہیں کُڑئیے ویاہ نہیں میں کیتا
بگّو ٹِل لایا ترلے تڑی دھکا
گھوڑی ہو دربار میں آن کُھلّی
گھوڑے مِٹّی دے اُڈ بُراق ہونے
لہہ عرشاں توں تُرت مراد آونی
پِتل لوہے دے سَوکھیاں رنگ چاڑھے آپو آپنے آسنِیں ٹُھکے رہنے
اوڑک رات اچرج اوہ آن پوہتی
گھوڑے مِٹی دے عرش نوں گئے ڈیوٹی
گھوڑِیاں اَڑ کَھلیاں
ساڈا کم نہیں ایہہ
وکھو وکھری منت مراد بن کے اساں آئیاں تے ساں
ٹِبے چڑھیاں تے دُکھ سبھے اِک ہو گئے
اوہڑے اِک دارُو
اساں اوہ کرنائیں
گھوڑے شاہ سرکار اُٹھ باہر آئے
ہتھ کھرکھنا پھیر سانوں آکھیونیں
مُونہہ واگ نہ تُساں نہ کنڈ کاٹھی
کرو اوہ جو سُکھ تُساں جاچیا اے
اساں دوڑ کیتی
دُھوڑ پَٹ دِتی سنسار والی
رہیا محل سِر تے نہ کوئی پَیر جُھگی
نہ کوئی حد سرحد نہ ونڈ واڑی
تلا گھاہ دا ایہہ اساں عرش کیتا
جو مُراد تہاڑی سو مُراد مھاڑی
ایویں خاب خیال نہ سمجھ بیٹھیں
ایہہ ای چُونڈی دَھپّھا
کھڑکے اِٹ نال اِٹ دُکڑ جَگ وجے تَپے فقر چُلھا
گھوڑی ٹپّا اڑئیے اساں کھیڈ نہیں ہور ہُن ہون دینی