سنگتناں
گاون دی دس پائی نیں مائی سپکُنجو دے
''سُننائے تُسیں تے گھر لے آوئیے''
سنگت وِچ لے آؤ سارے رل سُنیئے،
لے آئیاں نیں،
پنجاہ سٹھ دے وِچکار ای ہوسی
ہڈ پنجر مڑھی کھل بے رَتّی سُکّی سؤلی
اکھیاں وِچے کِتے نیں خبرے بند کہ کُھلیاں،
سُتھن کُڑتا چدّر بدرنگ
چُپ بہہ گئی اے نال جیہناں ہے آندی،
میں اِک کُڑی نوں پچُھناں
ناں ایہدا سپکُنجو کیہنے دھریائے
آہندی اے خبرے
سَو گھراں وِچ کم کردی
ہُن ساڈے ول آئی اے
دھریا ہونائے کِسے سپنی نے ای-
جپ نانک اساں پڑھیائے گنویائے
گل بات وی ہوئی اے:
جوگ رِیت نوں کیویں بابے خلق اُدھار دی رمز کر گنویائے
نالے دسایا اے
کیویں نر پردھان حاکمی
جنی کھنی نوں کر دھرتی نِت واہیائے
کیویں اُپر آپ پہاڑ شاہی دا ٹھوک چڑھی اے،
اِک ایان بانی وت پڑھی گنوی گئی اے
'اکھیاں وِچ اسمان وسے
پیراں ہیٹھ زمین،
نواں جہان وسے
مِلکھ نہ مالک کوئی،
راہ دِلاں نوں ہووے دِلاں چوں
خلق جو خالق سوئی،'
انت سنگتناں مائی نوں گاون دا آکھیونیں
کِتھاؤں اچیتی واج اچرج اوس کڈھ وگایا سُر رِنھیا،
سدھے سادے بول جھنگوچی
گاون رنگ اچنبھا،
چیتوں اچیت دے پاہے پوندی
گاہے ہِند سِندھ اِک کرندی،
واج دے اندر ولی گُنجار1 اوہدی ہڈ ورتی دی
رِیتل اکھراں اوہلے کھلو پئی اتھراں نُوں ٹوہے،
گاوندیاں اوس چُونڈھی کھنڈ دی منگی اے
'اُٹھ اِک سنگتن
حلوہ لنگر کَولی اوہدے اگے دھری اے
'ایہہ کِس کاری؟
چُونڈھی کھنڈ میں منگی اے'،
'کھنڈ تے مائی جی ایتھے ہے ای کوئی نہیں'،
حلوہ چمچی مُونہہ دھر گاون ول پرتی اے،
جاپے ہیٹھو ہیٹھ گاون دے
اپنی اوہدی جُگاں جری
ہاٹھ2 ہو کنڈھے کھلِیاں نوں
سد ٹِھلن دے پئی ورتاوے،
گاون مُکایائے
سبھناں سلاہیائے،
سمجھوتی نال مینوں کول کر آہندی اے
''اساں مر مُکے آں
دَل دَل رولے''،
نال دی لے کنسو پچُھیائے
''کیہ ہویا سی مائی جی''
''چھڈو، مُڑ مُڑ گِن کیوں سِر تے دھرئیے
ویہل ایہہ ہوئی رل گاون سِر چاون دی……''