پہلی جھاکی
]جھرنی روٹی لسّی بنا کے آئی اے سُلَکھّن کول[
جھرنی: (سُتے نوں ہلُونیاس) اُٹھ سُلکھنا، اج کم تے نہیوں جانا؟
سُلکھن: سؤن دے، پِنڈا ترُٹدا اے پیا
جھرنی: کیہڑی ڈِنگی سیجے رات لنگھائی او
سُلکھن: (اُٹھیا اے) سُپنا بھَن گیائے
جھرنی: کیہ وکھایوس
سُلکھن: صلاح بنی اے یاراں دی سمندر رِڑک کے امرت کڈھنے آں - رلے آں سارے
سوچیائے، مدھانی کیہڑی؟
سو اساں پٹیائے پہاڑ
مُڑ وڈا ناگ منایا اے
اج ساڈا ہو جاؤ نیترا، تہاڈی مہر اے
وت لایا اے ریڑکا
وِچوں نِکلی آئیاں نیں وستاں عجُوبے،
کُجھ پکیری عمر دے جی، ساڈے وِچوں ای
گِنت مِنت دے آہرے لگ گئے نیں
گِڑے نیں کتنے گیڑ
کیہڑی وست آئی اے کتنی،
وستاں وِچوں ای وست اے امرت وی
جھرنی: پی آیائیں نا آپے ای (ہسّی اے)
سُلکھن: کِتھے، اوہ پکیری عمر والے گِنُو مِنُو، آہندے نیں
ساڈے کول دھرو جو نِکلے
ونڈ کے دیساں سبھ نوں ہِکو جیہا
اساں گیڑدے ہُٹ ترُٹ گئے آں
جو نِکلیائے دھری آئے آں اوہناں اگے
ترکالے اوہناں گِنُو مِنُو سنگیاں ول ہوئے آں
اوہ ساڈے ول نظر ای نہیں کریندے
ہِک اوہناں وِچوں ای نِکل اساڈے کول آیائے
''بھرا جی ایہہ دیوتے نیں ساڈے
امرت ایہناں جوگا ای کڈھا گھلیا اے برہما
اسیں تے سیوک ہوئے ایہناں دے
حُکم دِتونیں مینوں، تہانوں ٹوراں گھرو گھریں
جاؤ کھاؤ پکاؤ آپو اپنا
وڈیاں برکتاں نال نیں ہِک ہِک دے
جھرنی: کم تے جا تے ایہہ سُپنا سُنا بیلیاں نُوں
سُلکھن: جنے نہیں سُپنے سُنیندے اپنے جنیاں نُوں
جھرنی: چل میں سناؤنی آں، بھتّا لے کے آونی آں تے
سُلکھن: نہ جھرنیئے، ایہہ نہ کریں، میں آپ سُنا دیساں اوہناں نُوں تیرے آون توں اگدوں ای
دُوجی جھاکی
]سُلکھن تے اوہدے ہانی سبھّل تے سامی پَیلی کول بیٹھے نیں رُکھ ہیٹھ- اوہناں دے بھتے لے کے آئیاں رابو تے سُرمی وی نال نیں [
سبھّل: اج تیرا بھتا نہیں آیا سُلکھنا- بھرجائی ساڈی گُسے تے نہیں تیرے سُپنے تے
سامی: اوہ آ گئی آ سبھّل
سبھّل: واء ایہناں دی سکھی ہوئی- مُونہوں نِکلی گل ایہناں دی تلی تے جا دھریندی اے- ]رابو تے سُرمی اُٹھ جھرنی نوں گلے لاوندیاں نیں [
جھرنی: کر گل بھا سبھّل
سبھّل: پچُھدا ساں پیا تیرے سُلکھنے نُوں بھرجائی ساڈی گُسے تے نہیں تیرے سُپنے تے
جھرنی: سُنا دِتاس تہانوں
سامی: سِیر ناہی پئی نِکلدی ایہدے کنوں - داند وی سِر پیا مریندا ہا ایہدے حال تے- اساں کارن پچُھیا تاں سُنایوس
جھرنی: میں آکھیا ہا سُنا ہانیاں نوں جا کے- اکھے جنے نہیں سُپنے سُنیندے اپنے ہِک دُوجے نُوں - آکھیم وت میں سناونی آ کے
سبھّل: سانوں ویہل کِتھے ہوندی اے تے سُپنے وی ساڈے کیہڑے سُناون لائق ہوندے نیں - پر ایہہ تے سُپنا وی اوَلّا ای اے
جھرنی: سپنا نہیں ایہہ وار اے اساں ساریاں دی- میں دادی اپنی کولوں سُنی- اوہنے پڑدادی اپنی کولوں سُنی ہئی
سُرمی: میں وی سُنی ہوئی اے ماسی کنوں
رابو: وڈی بے بے سُنائی مینوں کئیں واریں
سامی: سانوں تے نہ دسائی تُساں، کیوں سبھلُو
سبھّل: کوئی نہ
سُرمی: ڈر آوندا ہا پِنڈے تہاڈے ترُٹن نہ لگ پون
رابو: ڈر اپنے آپ کولوں وی آوندا ہا
سبھّل: اپنے آپ کولوں؟ اوہ کیوں
رابو: دِل آہندا ہا کاہنوں ولی بیٹھی اے ایہہ تار سانوں ایتنیاں واریاں دی- تروڑ نہ دیوئیے ایہنوں؟ ول ڈر گھیرا گھتیندا ہا- اجیہی نہ تھی ونجے کُجھ ساتھوں جیوکا ای کُھس ونجے
سُرمی: پھاہے ای لا دیون سانوں
سبھّل: پُوری نتری نہیوں گل تیری رابو
جھرنی: اساں رِڑکیا سمندر جُگاں بدھی- قدرت دی دات نُوں اپنی گھال نال اپنی اٹکل نال رزق بنایا، اوہ سارا ایہناں ویہلڑاں اپنا مال بنا گِھدا- اساڈے کان مساں جیون جوگا چھوڑیا- ایہہ مالک جو بن بیٹھے دیوتے، اساڈے وِچوں ای پڑھا لِکھا ایہناں سیوک اپنے چھڈے ساڈی سوچ سُرت نوں قبضے وِچ رکھن لئی،
سُرمی: اپنے نال وی تے دھرو کیتونیں - جیہڑے رزق اُگا بنا اگے دھریندے نیں تُساڈے، اوہناں دے دِلاں وِچ وِس پئی گُھلے تُساں ولوں تے اوہ وِس تہاڈے اندر وی تاں ویسی- پانی میلا پئے کرو تاں پیسو کیہ، واء وِچ دُھوڑ ہووے تاں ساہ وِچ نہ رلسی اوہ؟ جے سمندر ای نرویا نہ رہوے تاں امرت کِتھاؤں آوے- سار ای نہیں نیں وئی پیتا کیہ اے اساں
جھرنی: جے رابو نوں پک تھی ونجے اساں سارے اوہدے نال آں ایس پُرانی تار نوں تروڑن لئی تاں اوہدا ڈر لہہ جاوے
رابو: ڈر تے تہاڈی گل نال ای لہہ گیائے
سبھّل: ڈر دی جڑھ تاں پٹیونی اے سانجھی کار نال- وکھریویں دی تریڑ مِلنی اے تاں اندروں پُرانی بے وساہی دُھپنی اے
سامی: اساں ترَیوے تے کرئیے نا واہی سانجھی اج توں - ترَے دے پنج تے پنج دے ست، نواں ست ستاں دے ستّر کرے- کرنی عشق بنے
سُلکھن: جُڑ رسیاں پِنڈیاں دی ترُٹ تروٹ مُک ویندی اے-
جھرنی: اوہناں نِرا سمندر نوں رِڑک کڈھیا ای نہیں کھسیا ساتھوں - سانوں تیر میر دی باندھ وِچ بنھ گِھدا، اکھے جاؤ گھرو گھریں - اپنا اپنا کھاؤ پکاؤ
سبھّل: اچرج گل اے، اساں جنے تے اوہناں دی وِتر تے وتریج گئے پر ایہناں جنِیاں دے چِت چیتے وِچ رہی جُڑن دی تانگھ، دبِیجی پر سگویں
سُلکھن: ایہہ سانجھے تت دا سوما نیں، جیہدی ہاتھ نہیں کوئی
]جھرنی اُٹھ نچ گاون لگی، سُرمی تے رابو وی رل گئیاں تے تریوے جنے وی[
سِر ورتی دی
تھئی ہُن سار
کیتی اساڈی ویہل اوہناں دی ہو گئی جداں
گاون اساڈا، ویل اوہناں دی ہو گئی جداں
امر ویل تھئی سِر تے سوار:
''میں آں تہاڈا ہار سِنگار''،
امرت سانجھی کار دا وی اساں چھکیا اے
ویلے کویلے گُڑ کاوڑ دا پھکیا اے
ہُن کٹ سٹیئے ایہہ گل گھوٹُو پسار
نویں پُنگار دی
آونی اے بہار
]ہور وی پاہی راہک جنے جنیاں رلے نیں سُن کے[