آوندیاں برُنبلاں کیتے نیں کنّ کھڑے:
’سُنو نی واء وِچ سردے سہج دے بول‘
دھری نیں ڈھولکڑی
کنّاں تے اُنگلاں وگا،
’اساں مناونی نی سَتَل گھڑی‘،
اُپروں ڈھل کنیاں
پاون گِدّھا
ڈھولکڑی تے روڑا نال وجاون
سَتَل= ست والی-