''ہِک گل پچُھاں بھاء ممسَینا''
''ست پچُھ نَندِئیے چندِئیے''
ایتنی عُمرا ڈنڈ پٹ تُدھ سوارے
نہ کوءِ چِنتا بال بچڑ دی
لُون پانی دی دُھوکھ نہ کوء
ڈنڈ بیٹھک تینڈا وِرد ودِیفہ
پُوج سجُودی کھاڑے
سرگھی نِکل وَینا
کُفتاں مگروں مُڑنا
بھرجائی نبیڑے ساڈی سارے پواڑے،
کُل عالم دے رُستم
وڑ کھاڑے تینڈے زور کریندے تیتھوں کنڈ لوا گئے
گُر آکھ ہتھ پیریں لا گئے
ایہہ دس بھاء ممسَینا
کیوں دنگل تُدھ نہ گُھلیؤں
لکھاں دے سودے راج نوابی
ہتھ چھنڈ تَیں موڑے
انت تک کیہ تینڈی آہی،
چِت ولھیٹے داء دے درشن اج تے کرا بھاء''
''دساں کیہ نندئیے
اوہ شام اَوَلّی آئی
پتلا پولا ادھکڑ کھاڑے آ وڑیا
کلّا ای ساں میں اوس ویلے
ہتھ جوڑی کر گھول وِڈیوس
اندر ہساں میں چوہل مخول اے
اچرج ٹِھبی اوس وگا کنڈ مینڈی لائی
اُٹھ میں سدھا ہویاں
چا اوہنوں سٹیائے بھوئیں
ڈھیندیاں ہتھ اوس عجب گِٹے نوں پایائے
میں مُڑ کنڈ لوائی،
اُٹھ آکھیم ''دنگل'' تینڈے نال ای رکھنا ای ایتوار میں
ناں کیہ او
اکھے ناں مینڈا کوئی نہیں،
مکھے پھیر وی،
کوئی اِندراں کوئی چندری آکھ سدیندی اے
ہسیاں، یار ہُن چھڈ مخول،
اوس لنگوٹ چا لاہیا
نہ اوہ مرد نہ عورت آہیا
ہوش نہ مینوں رہی
سر سجدے میں ڈھے گیاں
اُٹھیاں تے اوتھے کوئی وی نہیں،
اوس ہار نے نندِئیے بِندِئیے
دنگل مارن دی رلک مُکا
شہر نوں جنگل کِیتا''