کدیں اوہ ویڑھا ہا درگاہ دا
کندھ کنات نہ آہی کوئی
حال قوالی ہونی
دُور دُراڈیوں آن کدے کہیں سسی ہیر سنانی
ڈھول دی مَٹھی گُٹکُوں گُٹکُوں
جَن جَنیاں بُڈھ بچڑیاں رل مِل جُھم دھمال رچانی
ہُن ہے مسجد
چھتے حصے اندر منبر مدرسہ اے
دِن جُمعے دے آون کلامی
جمعرات سلامی
ہک دو واجے والے گلی وچ وکھرے پھوہڑ وچھیندے نیں
لنگھے کولوں سلامی واجا چھیڑ کے بول وگیندے نیں
اوہ باہر بیٹھا درگاہ دے جُتِیاں سانبھدا اے
کندھ تے ٹُھکیا ہویائے گتّا:
''دو روپے فی جوڑا
شزادے ٹوکن لئے بغیر جوتی کے ذمہ وار تم خود ہو ہم نہیں''
ٹوکن میں نہیں گِھدا کدائیں
جدن گئیاں میں دہ وِیہہ اوہنوں دے کے آیاں
طلب تے بے پرواہی وِچلی لیک تے کَھلِیاں
اکھیاں اوہدیاں آہدیاں نیں
شزادے پرکھ تیری لئی اساں ای رہ گئے ساں؟