"راہیا راہے جاندیا دو باندر نہیوں ڈِٹھے"
"ایتھے بندہ گیا نہیں لبھدا سائیں لوکا
باندر کیہڑی بہار دے پچھنائیں"
"راہیا راہے جاندیا اِک جوڑا نہیوں ڈِٹھا"
"ساتھوں کلّی جان نہیں سانبھی جاندی
جوڑے پُچھدائے"
"راہیا راہے جاندیا کوئی جاندا نہیوں ملیا"
"اسیں تیرے بھانے کیڑی آں باؤ؟
پئی آوندیاں جاندیاں راہیاں نوں مُونہہ میل میل کے مِلدے"
"کِکرئیے کنڈیا لئے میرے بال نہیوں دو ڈِٹھے"
"جے توں ذات مداری ایں تے میں بال تیرے دو ڈِٹھے نی
گئے نی ہسدے کھیڈدے تے پرتے ڈِگدے ڈھیندے نی
پَتّر بن کے لگ گئے ڈالیں ہُن سڑیوں باجھ نہ لہندے نی
لکھ لکھ جُون وٹاون گے تد باندر بن مُڑ آون گے"
"کِکرئیے کنڈیا لئیے میں ذات مداری نہیں
نہ میں کوئی مدرّس منشی نہ میں پنڈت پاہندا
نہ کوئی میری یونیورسٹی نہ ڈگری ڈپلوما
میرے کول تاں پڑھے پڑھائے کُڑیاں مُنڈے آوندے نیں
ساری عمر دی کھٹّی وٹّی ماپے جیہناں تے لاوندے نیں
وڈے ہون تے رجّ ہنڈھاون سوہنے بنگلے پاون
سوہنے بنگلے چھڈ چھڈا کے آمیرے کھیہڑے پیندے نیں
اسیں ہوگئے بور، اسیں ہوگئے بور
سانوں کنّاں وِچ مندراں پا دے
قبراں پَوڑیاں کر کرکے اساں کیہڑے چبارے چڑھنائے
اِک دُوجے دی رت چو کے اساں ہار سنگھار نہیں لاونے
اسیں ہوگئے بور، اسیں ہوگئے بور، اسیں روز روز نہیں آونا
میں اوہناں نوں گلّیں لا لا پورن بھگت دے قصّے کر کر پیا ولاوناں
ایہہ دوہٹھ دے پورے نِکلے میرے وس نہ رہے
اکھے پُورن والے کھوہ تے سانوں اِک واری رل کے نہاون دے
ہار میں دوہاں دا پڑھیا سکھیا سراں توں لاہیا
پنڈیاں توں لاہے کپڑے تے کھوہ ول لے کے آیا
تاری لاون نوں جِس ویلے دوویں
پاون لگے گلوکڑی
کھوہ چوں اُوت بلا جیہی نکلی اے دوویں ویکھ ترٹھے نیں
ویکھو ایہدی وجہ ڈراؤنی
پَت پرتیت دی رانی بن کے
جیہڑی شہر تے حکم چلاوندی اے
اوہ دوئے تے چھائیں مائیں ہوگئے
میں اکھاں ایس بلا توں پرانہہ نہیں کیتیاں
پِچھلے پیریں ٹُردا آیاں
لنگھدیاں جاندیاں نال کھہیڑدا تیرے تیکرپُجیاں
کِکرئیے کنڈیالئیے توں آپنی تھاں کھلو
بچڑے میرے تیرے پَتّر ہوگئے مینوں مُڈھ دے نال سمو
جد تائیں بال گواچے لبھ نہیں جاندے
میں ایہنوں آپنیاں نظراں اندر بنھ کے رکھنائے
اوہ آون تے ایہنوں ویکھن آکے
سپ سنسار جیویں چِڑی گھراں وِچ ویکھیدے نیں"