ویکھاں، طوطا چھڈ دے، طوطا چھڈدے
وڈا دردی طوطے دا
سارا دِن تیرے مونہوں ہور وی گل کوئی سُندائے
رَبّ دا ناں نہ رسُول دا ناں نہ ہور کوئی دُکھ سُکھ گھر دا
خورے کیوں ایہدے کھیہڑے پے گیائے چندرے بے زبان دے
ورہا ہویائے اوہنوں پِنجرے اندر
ہُن اوہنوں بُھل گیائے اُڈنا
اِنج ای بِلّی اگے پادے چھڈنا کاہدا
بس جیہڑی گل کِتوں کنّیں پے گئی
اوہدا وظیفہ چھوہ دِتا
پُتر آپ سوچ کھاں اِک واری پر جوڑ جو لئے تے پھیر اُڈاری کاہدی
ویکھاں شکل نمانی عاجز دی تینوں ترس نہیں آوندا
میں تیرے ونگر پُتر بنا کے رکھیائے ایہنوں
چُوری پائیدی اے پِنجرہ دھوئیدائے صابن نال نُہائیدائے
راتیں اُتّے دئیدائے کمبل
ٹھنڈیاں ہواواں باہر دِیاں ایہنوں گولی ہو کے پین گِیاں
تے سنگھوں ہیٹھ نہیں لنگھن لگیاں گوہلاں زہری
جا کے کھیڈ باہر توں ایہنوں رہن دے
ہر ویلے گوڈے مڈھ نہیں بجھیاں رہیدا سوہنا چن میرا
کِتھوں جمیا اے ماں دا وَیری
طوطیا من موہتیا میں آکھ رہی میں ویکھ رہی
تُوں اوس نگری نہ جا
اوس نگری دے جٹ بُرے نی
لیندے پھاہیاں پا
ہائے وے میریا ہانیا تیرا اِک ورہا میرے چالی
کیہڑے دیس نوں اُڈ کے جائیے کھمب بن گئے جد جالی
جے جمدیاں دل وِچ اُڈن دا ڈر پے جائے
جیہی چِھڑدی اے اِکواری کنبنی
پھاہیاں ہیٹھاں آیوں باجھ پھیر نگھ نہیں لگدا
ہُن سگھڑ سیانا بن کے دل پرچا پیا سبھ دے
تے میں گُنھ گُنھ کُٹ کُٹ پاونی آں تینوں چوری
تینوں چھڈ بیٹھاں
تے میرا پِنجرے پئیدا رون کاہدے نال نکلے