روز ای ایتھوں لنگھنِیاں
اج چُبھے نیں پہلی واری
دِسیائے پُورا راہ ای روڑیو روڑے،
کیویں گِجھ گئے پیر اساڈے
جھرِیٹ کھرینڈ سوادی کِیکن ہو گئے،
سمجھ ایہہ تدوں لگی جد تک سجن دی پوہی
تے سار ہوئی
راہ ایہہ مَلّ مارن دا ہے،
اَتے مَلّ دی ٹوکری ڈھوون وی مَلّ ہوون ہی ہے،
مَلّ وان وی مَلّ چاک وی
دوئے اپنا آپ گوا
وست وِکاءُو ہوئے نیں