یار علامہ مینڈا
ناں جہانِیں وجدا اے،
پھیریاں دَوریاں وِچ خطاباں رہندا اے،
کل رات مہِینہ ٹھہر ملے آں،
گل پئے کرنے آں،
میں آہناں:
''کیہ تھوکڑ تے کیہ پرچُونڑ مینڈے جیہے
سبھے منڈاسا کسّی رہنے آں ہر ویلے،
شکل ای ایہا ہو گئی اے،
تُوں دِین دُنی دا ہوئیوں سیانا،
لاہویں جے مینڈا منڈاسا دو پل
مُونہہ اپنا ہور میں ویکھ لواں''،
''تینڈا لہایا آپ چڑھاواں
اپنا تینوں پواواں
منڈی آس ہے ایہہ منڈاس اساڈی''