''پہلوں سی اینویں ٹِبا پھوڑا
اُتے سن اینویں کھِنگر ببرّ
ڈنگر وچّھا چردا سی
پٹدیاں پٹدیاں نِکل پیا ایہہ کھکّھر کھولا
ایہہ پیہا بزار سی شہر دا، اوہ تھڑا سی مندر
قبرستان تُسیں ویکھ ای آئے او
اوتھوں ای نِکلے سن نہ پِنجر
پِنجر تے کلکتے والے لے گئے
مَٹ رہ گئے، مَٹ ایتھے ای نیں تُساں ویکھے ای نیں
اَجے کُھدائی مُکّی نہیں سی
پر کھودن والیاں وِچوں اُپر تھلے پنج سَت مر گئے، رہندے ڈر گئے
جِس سُنیا بس اینا ای سُنیا
''ایتھوں چھڈ جاؤ پھولا پھالی
اسیں قبراں نَوں گزیاں دے والی''
نوں گزیاں والے ڈاڈھے ہوندے نیں جی
ایہناں اگے کِسے دی پیش نہیں جاندی
ایہہ بابے آدم توں وی اگیرے ہو گذرے جے
ساریاں شہر گرانواں اندر
آپنی ڈیوٹی پئے دیندے جے
اوہ دن لاء مڑ کیہی کِسے نہیں چائی
ساریاں رل مِل اوس بزرگ دی پکی جاء بنائی
جیہڑے مجوُر موئے سن اودوں
اوہناں وِچوں ای چاچیوں تایوں
ایتھے مجاور بیٹھے نیں
راتیں دِیوا بلدا اے
تے جھاڑ پُونجھ وی ہوندی اے