جھاکی 1
[تخت لہوروں دَہ کوہ دُور بابے لال دی جُھگی، باہر بابا لال بیٹھا اے، دارا آیا اے لہہ گھوڑِیوں]
بابا لال: دارا شکوہ
تُوں شکوہ دار ایں
شاندار
دار رکھنہار ہوندا اے
پُھل دار، پَھل دار……
ہے نا…… مال دار
تُوں سُنّ دار ہونا اے
جیہدے کول کُجھ وی نہیں، دُنیاداری دا
تُوں ہَردار ہونا اے
جیہدے کول ہَر اے،
ہر دا دِتا ست اے
دارا ستیارا
دارا: تُسیں لال او بابا
ہر جی وِچ لالی رَچدی ویکھدے او
بابا لال: میریاں تے اکھیاں کالیاں نیں،
جیویں تیریاں
دارا: تُساڈی تک لال اے بابا
بابا لال: ساڈی جاچے بندے دی سُوہ ای
اوہدی سُنجان ہوندی اے،
توں لبھدا پِھرنا اے اوہ دارُو گر
جیہڑا تینوں اِکائی دا اَمَل چَھکاوے،
باتشاہِیاں تے پکدِیاں نیں
وِتھاں پاڑاں دی اگ تے،
تُوں باتشاہی کیویں کرنی اے
دارا: میں باتشاہی نہیں کرنی
بابا لال: تے ہور کیہ کرنا ای
تُوں باتشاہ دا وڈا پُتر
تخت دا وارث
دارا: (چھاتی تے ہتھ دھر کے)
بابا لال، ایس جی نے تخت تے نہیں بہنا
وگنا اے اوس نَیں وِچ
جیہڑی وِتھاں پاڑاں دی بھا بجُھاوندی اے
بابا لال: دارا پتیارا
ویلا اپنے آپ نہیں رنگ وٹیندا،
ہر جی اپنے اُپروں
پوائی چدر لاہوندا اے
یا آپ ای چدر ہو جاندا اے،
کوئی ویلا ہا جد لال صاحب شاہی اُستاکار
باندرِیاں نچواندے آہے
دارا: ڈمرُو وجا کے؟
بابا لال: نہیں، وجری طبلچِیاں کولوں
لَے لوا کے،
سُریلیاں کوئیلاں نُوں
راجکاراں دے پِنجرے وِچ
ڈکواندے آہے……
ویکھنا ای ایہہ کرِیڑا؟
لَے ویکھ
جھاکی 2
(راج محل دے اندر پِچھلے پاسے کمرہ- اُستاکار نچیار پنڈت لال بہادر کَھلے سِکھنہاراں نُوں پئے اُڈیکدے نیں - سجی بنی تیار کُڑی اِک آئی اے)
پنڈت لال بہادر: کلّی تُوں، کِتھے نی ساتھناں ڈھانی تینڈی دِیاں
بہارو: پنڈت جی ڈھانی مینڈڑی کوئی نہیں، میں تے مساں اپنی واہل نِبھاونی آں، اوہ وی سَو پواڑے نبیڑ کے
پنڈت: روز تے پنجے اِکٹھیاں آوندیاں او نا ایتھے اج کیہ بنیاں
بہارو: مینوں کوئی پتہ نہیں
پنڈت: پنجا ای ترُٹ گیا تے پکڑ کیہدی، کَیں کرنی اے تے کیویں،
بہارو: پنجے ای پنجے نیں ہر پاسے، کسّے، اِک دُوجے دی ترُٹ اُڈیکدے، تھاں اگلیری ملّن کیتے
پنڈت: اپنی واہل کیویں تُوں نِبھینی ایں؟
بہارو: بتّی آوندی اے نا جھٹ لئی
جھٹ وی پورا نہیں کریندی،
ٹُر جاندی اے-
اسیں چرکھڑا ڈاہ بہنے آں
گُوڑھ ہنیرے وِچ وی دھاگہ گتیندے رہندے آں
اکھیاں مِیٹ کے مِیٹی دیندیاں
نسدے آپے نُوں پھڑ اپنی جائیں بہاونِیاں
پیراں آپنیاں نُوں
پَیکڑ پرم دی لاونِیاں
پنڈت: توں تے اِکو ای آئی ایں بہارو
ایہہ ” اسیں “کون نیں
کِتھاؤں آن جُڑے نیں تینڈے نال
بہارو: ایہہ کَوناں دی جَتھ اے پنڈت جی
میں نُوں اسیں کر نال جو مینڈے رہندی اے
(اِک ہور کُڑی چُڑ مُڑ ہوئے لِیڑے پائی اندر آئی اے)
پنڈت: لَے بہارو، سارو وی آ گئی اے
سارو: کَیڑ اے مینوں جھاڑ بہاونا اے تُساں چِر کر آئی نُوں - چار رتّھاں تے لَتھ چڑھ پُج تے گئی آں نا اوڑک
بہارو: آگیا ہووے جے پنڈتاں دی تاں مِل گِل لواں میں سینگی اپنی نُوں
پنڈت: مِلو نی سئیو
چوکھی کھیچل کر اِک ہوئے نُوں مُڑ پَنڈ پنڈتاں دی کر بنھ دھریا جے، مِلو آپت وِچ
تے گِلو ایس پانڈھے نُوں
گِلّا ہو کے بھانڈا ایہدا بھوئیں نال رلے تے ایہہ گُلَموں ٹلے
سارو: (بہارو نُوں گلے مِل کے)
تینڈی بہارے کِھڑ پئی آں مَیں
چُڑ مُڑ ہوئی رتّھاں ویہاری چڑھدی
بہارو: جاپنیاں ہاں کَھل اِتھائیں
تھی گئیاں نیں کھمب
جو آہیاں پَیکڑیاں
ڈھو انبراں نُوں اسیں ڈَھلیاں
وت دھرت پُنگاریاں رُکھڑیاں تے
جھاکی 3
(باتشاہ اورنگ زیب عالمگیر اپنی وڈی بَھین جہاں آرا نُوں مِلن آیا اے)
اورنگ زیب: دسّو جی جہاں آراء جی
کیہ صلاح اے تُہاڈی
جہاں آراء: مُکنا اے تیرے ہتھوں کہ اپنے
اورنگ زیب: ہتھ نِرے مُکاون لئی تے نہیں نا بخشے اوہدے قُدرت نے،
اگانہہ چلاون وی تے کار ہے ایہناں دی ہی
جہاں آراء: کیہ دساں
ڈکّی رہی آں پیو نال
جِتھاں تَیں اوہنوں ڈکیا
تُوں اکبر دا پڑپوترا ہویوں
اوہدے نالوں ڈھیر پڑھائی ودھ اے تیری
اوہنے دھرماں دی سِیر نتاری
رہت بہت لوکیری سواری
جِتنی تختوں سردی آہی اوس ویلے،
اوہدی کیتی نُوں اگانہہ کھڑن دی
کر نا تَیں دلیری
اورنگ زیب: (اُٹھ کے) میں تے اوہا ای کرنی اے جیہدا حُکم ہویا اے مینوں،
ایہہ گلاں پلّے بدھیاں رہن دیو
(ٹُر گیا اے)
جہاں آراء: حُکم ایہہ منّدا اے ہَومے دا ای،
بُرخا شرع دا اوہنوں پہرا
تخت تے نال بہائی رکھدا اے
ایہدی کیتی جَر مخلوق نمانی نے اوڑک
ہیٹھلی اُپر کر دینی اے
نیامت اِکتائی دی
ساہویں سبھس دے
دھر دینی اے