جھاکی 1
دِینو:آوندیاں جاندیاں سارے اکّو گل پچُھی جاندے نیں مینوں،
اوہدا میرے کول پرتاوا کوئی نہیں
بھبکُو:کیہڑی گل اے اوہ
دِینو:میتھوں آکھ وی نہیں پئی ہوندی
بھبکُو:جے میرے نال کوئی ٹانکا اے اوس گل دا،
تاں جُتی اپنی نال اوہنوں بنھ کے وگا میرے مُونہہ تے،
گھنا سواد مینوں آوسی سچّی
دِینو:ہور اوکھیری کر چھڈی او
بھبکُو:ہُونہہ……
اپڑ تے گئی اے مینوں، پر نہیں اپڑی، تیرے مُونہوں ای سُن میں مرنا ای دِینو
چل سمجھ تُوں میں مویا پیا ہاں ساہویں تیرے……
لوتھ میری نُوں تُوں دسا ہُن،
کِنج گُذاری اے تُدھ ایس کَوڑے بھبکڑے نال نی مِٹھیئے
دِینو:گج تیرے اندروں شینہہ دی،
کُکھ نُوں دند نَونہہ لا دیندی او،
بی نویں جرم دا اندر ڈھل نہیوں سکدا، جُرم تھی ویندا اے
باراں ورھیاں دِیاں ڈکاں بھوگیندا اے- اِک ڈک مُکی نہیں تے دُوجی جھوئی ویندی اے،
ایویں چل سو چل……
اَن جائے بال تے بالڑیاں
سڑکاں تے کَھلیاں رُکھاں دیاں پوریاں نال بدھیاں بوریاں وِچ لمکائے ویندے نیں ……
آکھی آواں ہور تے رہندی عُمر مُک ویسی
بھبکُو:جُگ جُگ جِیویں - گھنا تھاپڑا مِلدا پیا ای میری کرنی نُوں،
بھروِیں مالش پئی ہوندی او میریاں انگاں دی
دِینو:چِنتا لگی ہوئی اے، جِبھ ایہہ سُک کے آکڑ نہ ونجے، بول ابول اُبَت نہ دیوے
بھبکُو:سونے دی جِبھ اے تیری دِینو ٹھپنی نہیں تُوں قسمے،
بھوگن دے مینوں مُجرا ایہدا
[ونی آئی اے، سِر لِفا کے آکھیوس]
ونی:کھانا تیار اے سرکار
بھبکُو:دفع دُور، تُوں گدّوں جائی……
کنّ ڈورے تیرے وِنھاونے پَینے نی مینوں - سُندی نہیں تُوں گل ضروری ہوندی اے پئی، دِسدے وی نہیں تینوں مُونہہ بولدے ساڈے- ڈیلے وی تیرے نویں ٹُھکاونے پَینے نی مینوں - عینک نال گل بننی نہیں
ونی:میری ٹُوہر بنیندا اے سرکار دا دابا، ربّ ایہنوں دُونا چَون پنجَونا کرے- کھانا ٹھنڈا ہو ونجے تے مُڑ کے گرم کرایا بھاوندا نہیں سرکار میری نُوں
بھبکُو:تیرا لہُو بال کے گرم کراونا ای میں
ونی:لہُو تے میرا ہر دم بھکھدا اے پیا سرکار دی سیوا لئی
دِینو:چلو، کُجھ کھا پی لوئیے ہُن، آندراں دی سُنگیڑ گَھٹے کُجھ،
بھبکُو:(اُٹھیا اے) چل سَٹ جو سَٹنا ای ایس اندر
(ڈِھڈ تے ہتھ پھیریاسُ)
تیری سَٹّی اِٹّ وی حلوا اے
دِینو:اِٹاں دا حلوہ میں نہیں تینوں کھویندی- فلیٹ بتھیرے پائے نیں تُوں، کُجھ تھاں ساہ لین لئی وی تے رہنی چاہیدی اے نا
بھبکُو:تھورائیت آں تیرے دِینو- گین وی کر دِتی اے تُوں میرے پوائے فلیٹاں دی- ساہ تے تیرا دِتا ای لینا اے دائی دیوِئیے اسیں
جھاکی 2
[دائی دِینو تے بھبکُو گھر دے باہر رُکھاں دی چھاویں بیٹھے گلاں پئے کریندے نیں -]
دِینو:میں تے سمجھنی آں بندے نُوں ناں دا پکا ہونا چاہیدا اے- وت کوئی اَوکڑ نہیں بندی- ہُن میں آں دِینو، اصلوں سکھنی، ہَولی- کوئی بھار نہیں کِسے رنگ دا- کم اپنا جدّی پُشتی اے- جاون نویں جُون دا سُکھالا کر کے ماواں نُوں نہال کرینی آں - جُڑدا ڈھیر اے- سارا تینوں دے چُھوڑینی آں
بھبکُو:تے میں ناں اپنے دا کچّا کدوں ساں، بھبک کے کرنہاراں کولوں کم کرویناں - اوہناں نُوں اوتنا ای دیناں جِتنے نال اوہ کم کرن جوگے تھی ونجن- کیتی اوہناں دی ویچ وٹ کے بنک دھریناں - جوڑ دھری نال باراں منزلے پلازے کھلہار کرائے تے دیناں - بھبک بھبک اُگراہی کریناں -
[ونی شربت دوہاں اگے دھریندی گل سُندی اے- وت آہندی اے]
ونی:جے آگیا ہووے سرکار تے بھورا گل ایہہ چاکر وی کرے
دِینو:کر کر ونی
بھبکُو:بک ہُن، تینوں کُھل ڈھی گئی او
ونی:بس ایہو آکھنی ہئی سرکار- پک آپو آپنے ناں دی تے نہیں نا کریدی، پک تے کُل دے سانجھے ناں دی تِھیوے تاں بندہ جہان تے آوندا اے
(ونی گل کر کے اندر ٹُر گئی اے)
بھبکُو:ہور بکا تُوں ایہنوں
اپنے ولوں میرا تے بھانڈا بھن گئی اے
دِینو:اپنے ناں دی پکی اے- اپنے نال ورتیندی ون چوں سوَنّ کڈھ سُرت ساریندی اے
بھبکُو: واہ، تیری ریس نہیں دِینو میری بھبک دا کرتب وی لیکھے لا دِتا ای،
موئے نُوں وت جما دِتا ای
دِینو:آہا، شاعر ایں تُوں تے
بھبکُو:ٹھیک اے حُکم تیرا،
بھبک دیوان میرا ہُن چھپیا کہ چھپیا