فرید بھنڈار

ثابت مسر تے مونگی دال دے دانے

اسیں ویڑھے دی نُکرے کیرے،

چِڑی آئی

مُونگی دانہ چُنج وِچ دھر کے

اُڈ دھریک تے جا بیٹھی

چِڑا آیا

اُڈ گیا ٹُھنگ ثابت مسر

ڈھانی چِڑیاں دی

لہہ رُکھاں تے کندھاں توں

چُگ لوڑیندی کیر پُھرل کر رُکھاں تے بہہ گئی

گل اِک رہ گئی

موہرلی چِڑی نے دانہ مونگی دا گھدا

کہ ثابت مسر چایا

ایہہ پک مینوں نہیں،

پتہ اے تُہانوں گل سُناون ویلے

کچ پک پک کچ ہو ای ویندا اے،

ایہدا نتارا کرن لئی

پُستک پوتھے کُتب کتیباں

لکھ لکھ سیانے بیانے

پنڈت گیانی میئیں علامے ہو ہو بہندے نیں

لوک ایانے رہندے نیں،

پر سمجھن والی گل تاں ایہہ ہے

کہ چِڑیاں دی ڈھانی وِچ ہے کوئی نمانی

تے کوئی اُچ تانی

کہ ساریاں اِک سُر نیں،

حُکم جیہڑے نال سبھے ای رل ڈُھکیاں

ول رل اُڈیاں نیں

ہے اوہ حُکم کہ اُدم1 پنجھالی2

ہے اوہ ونگ3 کہ رنگ ہے چُنج پَنج4 پَر دا

1- اُدم= جَتَن، شَوق، محنت- 2- پنجھالی= سانجھی واہ ورتن-

3- ونگ= اختیار، قابُو، قبضہ، اتھارِیٹی، کنٹرول- 4- پنج= پنجہ-