آیا کِناہی مانھے دی ہٹّی
پھڑ کُنڈیوں اوہنے کڑاہی مُوہدی مار دِتی
تیل نالی وِچ لہہ وگیا
وِچ پکوڑِیاں مچھیاں بن کے تردیاں گئیاں
نالدیاں ہٹوانیاں آکھیا سد پُلس نُوں
مانھے آکھیا نہ
کل آپے گل ول ہو وَیسی،
مانھے تیل نواں انوا کڑاہی مُڑ چاڑھی،
آیا کِناہی اگلے دینہہ
مانھے اگے ہتھ جوڑ کھلوتا:
”میں پکوڑی تیری نہ کھادی اج مانُھو
تاں مر ویساں“
تھدا نوٹاں دا مانھے دی جھولی دھریا
مانھے موڑ دِتا:
”چِھلڑ مینوں نہیں لوڑیندے یار“
”ہور کیہ چاہیدا اے؟“
”بس تیرا اتبار“
”میں آپ تیرا ہاں
جد تائیں جیوناں
مر کے وی رہساں تیرا ای،
میں جیہڑی کل کیتی
اپنی سنساری جُون نُوں
بھنڈن دا چارہ آہا“
مانھا ہسیا:
”پتہ اے مینوں سارا کِناہی
تریاں پکَوڑِیاں مچھیاں ہو جاں نالی وِچ
تاں میری میں وی نالی ہو گئی“