[شہر دے اندر گلی وِچ گھر، لوک واری جَسّے شیخ دا- جسا شیخ ستراں دے پیٹے وِچ اے، ہُن وار سُناون پِنڈوپِنڈ تے شہروشہر نہیں ویندا، پر لوک آوندے رہندے نیں گھر سُنن لئی-
بیٹھک- شام پئی پوندی اے- چار جوان مُنڈے آئے نیں]
جسّا شیخ: آؤ شَونکی، آؤ بُرجُو، واہ جی واہ، خِلجی کلیجی، ایہہ نواں یار وی نال لیائے او
چوتھا: میں شریف آں شیخ جی
جسّا شیخ: شریفہ؟ جیہڑا ساڈے یار شپّے دے تھڑے تے لگا اے نواں نواں؟
شونکی: اوہا شیخ جی، اوہا
شریف: میں بُوہے تہاڈے وی لگ وینا اے
جسّا شیخ: بھلی ہوئی اجے نہیں سَیں لگا تُوں شریفیا، جیہڑیاں آئیاں نیں اج سرگھی اوہناں پٹ کھڑنا ہا تینوں
برجُو: کوئی چھاپہ پیا اے زنانہ پُلس دا ایہدی ٹوہ وِچ؟
جسّا شیخ: چھاپہ تے پیا اے ہِیر تے اوہدیاں سیّاں دا، کیدو دی جُھگی ڈھا گئیاں نیں
خِلجی کلیجی: اسیں تے آئے ساں کوئی پُرانی سُنن تُہاڈے کولوں، تُسیں ایہہ نویں سُنا دِتی اے
جسّا شیخ: پُرانی نویں ہو ورت گئی اے کہ خبرے نویں پُرانی ہو
شونکی: میں تے شریفے نُوں آکھیا ہا شیخ ہوراں دے گھروں سرہیوں دا ساگ تے مکئی دی روٹی کھوانے آں تینوں، پر ہُن پھیر……
جسّا شیخ: ہُن تُسیں چُوری کھاؤ- کیدو نُوں کُٹ کے دھر گئیاں جے تہاڈے لئی
(2)
[اوہا گھر- باہر پنج پکّی عمر دِیاں جنیاں آئیاں نیں - بُوہا کھڑکائیونیں - جسّا شیخ بُوہا کھول کھلوتا اے]
جسّا شیخ: کیوں دائی دِینو، خیر خبر؟
[دینُو جسّے نوں پرے کر اندر لنگھ آئی اے بیٹھک وِچ سنے ساتھناں ]
جسّا شیخ: (اندر آ کے) لؤ جی…… دائیاں سارے شہر دِیاں اُتم- دِینو، مھندی، ساجو، وندی، سوماں -
پنج بال مینوں اِکو وار کراونے جے؟ (ہسیاں نیں)
دائی دِینو: (نِرت رنگ) شیخ جسّیا، آئیاں ہاں ڈیرے تیرے- اساں سُننی او وار کرُنبلاں دی-
جسّا شیخ: (مُونہہ کُھرکدا اے) کرُنبلاں دی…… کیہڑی اے اوہ- بہو نا تُسیں …… میں چاء پانی دا آہر کراں متے چیتا سِدھا ہو ونجے تے……
(اندر پِچھانہہ گیا اے)
جسّا شیخ: (رسوئی وِچ بھانڈے بھالدا اے) کِتھوں آن وڑیاں نیں ایس ویلے- لسّی پانی پیا کے کڈھ ٹورنے آں جِدھر جانانیں …… ذِکر فِکر دا ویلا خراب کرنا اے ایہناں ……
[بیٹھک وِچوں گاون دی واج تے پیراں دی تھاپ- جسّا شیخ بھانڈے چھڈ کے بیٹھک ول پرتیا اے تُرت، تے اگے بھڑتھو پئیاں پاوندیاں نیں پنجے]
سَریاں کرُنبلاں لال ہریاں
سَریاں نی اساں سَریاں،
مُونہہ ڈُھوے ویاہے
اساں ڈِھڈ جمائے،
کھٹ کھوٹ تھیاں ہاں کھریاں،
نی مُڑ جم جَسّیئے شیکھنیئے
ساڈی وار سُنا سانوں سُن ساتھوں،
اساں مواساں لائی او کھیالڑی
تُوں وی اُٹھ سَر اوہدئیے پیکھنیئے،
ہُن سُرج نویں جائے
ہو وَینے نیں سُرجنِیاں
چُنگھ مم مام اساڈی،
ناڑُو پرتھمِیاں دے
ہُن اساں کپن نہیں دینے،
نی مُڑ جم جسّیئے شیکھنیئے،
کر سوگھی
اساں ہاں دائیاں ای
ہو نہیں گئیاں جِن پریاں،
الکھ پرانبھلاں تریاں نی
اساں سَریاں
[جسّا شیخ وی لِین ہو نچیا اے نال تے دائیاں نچدیاں اوہنوں وارو وار گلے لاوندیاں باہر نِکل گئیاں نیں]