میں لنگھی آں کولوں
اوہ پُھرل کر اُڈ گئیاں نیں،
اِک ساہمنے رُکھ دی ٹہنی تے بیٹھی میرے ول پئی ویہندی اے،
میں اوہنوں آہنی آں
''نی اڑیو میں روز سویرے چوگا تُہاڈے جوگا
کُنالی دھرنی آں
دُوجی کُنالی بھرنی آں پانی سجرا
تُساں آوندیاں ہو
رل کھاندیاں پیوندیاں ہو
رگ رگ میری سُکھ لہردائے،
پر اِک گل دسّو، میں کولوں جد لنگھنی آں
تُرت پُھرل کریندیاں ہو،
ایہہ کیہا اتبار اے،
دُھرا ویہار دا ساڈا تے بے اِتباری ہویا
ایسے تے چلدا اے کاروبار
ایہو ہار سنگھار اے،
پر میرا تہاڈے نال پیار تے میری موکھ ہوئی ویہاروں''
اوہ بولی، ''کیہ دسیئے سجنی
سوچنیاں سانوں کیوں پئی رجاوندی اے؟
نیت خبرے ایہدی کیہ اے''
''ہؤ، کیہ شک پوندا اے تہانوں''
''ساڈے کواب بناوندے نی ہٹیاں والے''
''رُکھ ہیٹھاں میں سِر پھڑ بہہ گئی
سہجے ڈھلی اوہ ٹہنیوں،
میری بند کر بانہہ میری تے''