فرید بھنڈار

تدھ روز نماجی ویلے اٹھ کے

اُوضو کرنوں اگدوں پچھنا

کیوں یاجی تک شہر دے بوہے ولوں 

میں آکھنا جیویں باتشاہ حضرت گاجی‘ کوئی نہیں سوں جاؤ

جماندر انھا ہاویں 

دنیا کنبدی آہی کیہ امراء کیہ کنڈی بُچی

''ایہنوں اندروں دِسدائے''

مینوں سار تے آہی

انھیاں ورگا ای انھائیں 

نال جو ہر دم ہونا میں پرچھاواں تینڈا‘

آکھنا میں وی ایہا

''دل شیشہ سرکار دا

بند اندراں چوں سوئی وچ دھاگا پوندا ویہندی اے''

دنیا کنبدی آہی

دہ گز ارانہہ کھلوندے آہے میر وزیر خوانی

ہکا ڈر ہا تینوں‘ اوہا خاب جو آنی

اوضو اٹھیائیں‘ شہر دے بوہے وڑیائے کانا

تختوں لاہونا

بگے مونہہ تدھ مڑھکو مڑھک سویلے اٹھنا:

''تک یاجی متاں آیا ہووی''

ہور کسے نوں کیہ بھیت ہا

میں آکھنا ''فجر وظیفے وچ گاجی سرکار تے نوری آوندائے''

لوکیں میتھوں وی یرکن لگ پئے

مینڈی ہر گل تینڈی سمجھ منیجن لگ پئی

پوہ دی سرگھی آہی

مینوں خبرے کیہ بنیاں 

کتھوں زہر بھری اوہ سہج سبھا ای مونہوں نکلی

میں اوضو دا پانی آنناں 

کنبدیاں پچھنائیں ''یاجی تکیائی شہر دا بوہا''

میں آکھناں ''جیویں باتشاہ حضرت گاجی دَسّن والا مونہہ نہیں مینڈا''

ادھ مویا جیہا کویائیں ''کون ای یاجی''

''جیویں باتشاہ جنگل پھر کے آیاں 

شہر دا بوہا لنگھن لگاں 

سجی اکھ وچوں دِسنوں رہ گیائے''

پھٹڑ پھنیئر وانگ پھرے نیں ڈیلے تینڈے

انّھے واہ تلوار وگائیو اُٹھ دوالے

مینڈا تے کیمہ تھی ونجے

جے پچھوں ہو کے ہکا ہتھ نال دَھون نہ لاہواں مکھن ورگی

مارو مار کریندے اپڑے نیں میر وزیر خوانی تینڈے

ہتھ مینڈے وچ مِکھ لِبڑی تلوار نیں تکی

سر تکیونیں انھا مینڈے پیریں ڈلھدا

سارے دہ گز پرانہہ کھلو گئے

ہن دنیا کنبدی اے

میں تختے بیٹھا دہ گزاں دی سنج توں اکھ ہٹا نہیں سکدا

لوک آہندائے باتشاہ اللہ والائے

پڑدے پوش اے نظر نوائی رکھدائے

میر وزیر آہندے نیں نِیجھ وگائی رکھدائے چودھیں طبقیں 

کیہنوں دساں 

دہ گزاں دی سُنج توں پریرے جد ویکھاں مینوں اوہو دِسدائے

ہک اکھ متھے چائی ہک اکھ سِریوں مگر لکائی

دساں کیہنوں کیہڑائے جیہڑا روز خاب وچ آوندائے

شکل تے دسدی ہوئی کوئی نہ

مڑھکو مڑھک میں اٹھنا روز نماجی

انّھے واہ تلوار وگاناں پلنگھ دوالے

میں چِیرا تدھ کُچھڑ پال جوان کیتم

مُڑ رن وی مئیوں کن وی مئیوں 

گُھٹ سَپ کلاوے سُتائیں مینوں ساری عمرا

مینڈے پٹئیاں تے ہتھ پھیردیاں ای اکھ تینڈی پَھرکن لگنی

رات ساری چھپ رُڈھ سِنّی تدھ رہنا

مر سپکنج سریر مینڈا چھڈ سرگھی نکل نماجی بہنا

مینڈا پچھا بڈھڑی مائی آہی

دو مُٹھ پیہن کریندی فجرے

پاٹا جَھگا روز نشانی تَکیئم شامیں 

اوسے وچ خشبوئی مہردی آہی چِھٹ کوئی

خبرے کیکن زہر تھئی‘ اوس پوہ دی سرگھی سہج سبھا پُھٹ مونہوں نکلی

میں خوراک کھوانی‘ میں پوشاک پوانی

تینوں ہور وساہ ہا کیں تے

ہن گھوگل کنا نہ بن بھلیا

جیہڑی ہوئی سو ہوئی

کائی گھل چا دارو اوس جہانوں پچھلی کیتی صدقہ