اِک دیہاڑے
متاں ہزار ورھے مگروں
گجّے ساون جدوں
کُھمباں وانگوں جاگ وچار پون جو جَھوں بُجھ گئے
واجاں چُپ صبر کر گئیاں
ہزار ورھے مگروں اوس آون ہار دیہاڑ دی آسے
ہو کَنِیاں تکرار کرن
لوہے بند بے رُکھے شہراں وِچ متاں
اُٹھن لال پُھلاں دِیاں مُٹھاں
اوس دیہاڑے کندھاں
کُھل دی تانگھ نوں پڑدے بند کرن توں نانہہ کر دیون
گنڈھ تروپا جوڑیاں لِیراں وِچوں نِکل جائے
چِھج وچھڑن دا سہنسا،
اِک دیہاڑے
متے ہزار ورھے مگروں
سنیہڑا اَن سُنیا چِرکالا جدوں
پکّے پیریں جا اسمان دے کنِیں گُڑھکے
وچار ساڈے ویلے دے جیہڑے جَھوں بُجھ گئے
وَتّر وارا ویکھ سجر وت ہو جاون
(محمد زُہری)