فرید بھنڈار

گھون مون نماشیں لالو لال

سُرجن1 آن کدھی تے بیٹھا سُنو کیہ کہندائے

‘‘اپنے آپ نوں بَھن نِکلن دی

ہو ہور مِلن دی تانگھ

جُگاں توں اندر سردی سردی

اِکدم اُبھر کِھڑی

لمب لپک اِک نِکھڑی لگی گِڑن دوالے

اپنے، میرے،

گِڑ گِڑ دھرت ہوئی

دو ہو اِک تھیون دا نشہ میرا نہیں لہندا

نِت رین دوارے اپنا آپ گوا

ہوند نویلی پا ساجھرے ویکھن دھرت نوں چڑھناں 

نہ میں نر نہ ایہہ مدِین

میرے ایہدے دینہہ جائے

اپنا ان ہوون ایہدے اپر لِمب لِمب ایہنوں کرن ان ہوئی

اکھر اکھر میں پڑھناں 

ایہدی میری رات دِیاں تُساں جائیاں

نِت آپ گوا

لَکھ ہوندیاں اِک ہوء

لُوں لُوں ایہدا دھو

لِکھ متھیاں تے لِکھت نویلی

ایس گھڑی مینوں مِلدیاں ہو’’

1 - سُرجن= 1) سورج، 2) محبوب-