فرید بھنڈار

جے گھر کِیرت آکھیئے کرتے کا ہؤ بیچارو

تِت گھر گاوہو سوہلا سِوَرہو سرجنہارو

تُم گاوہو میرے نِربھؤ کا سوہلا

ہوء وارءِ جِت سوہلے سدا سُکھ ہوءِ

نِت نِت جیہڑے سماءِین دیکھے گا دیونہار

تیرے دانے قیمت نہ پوے تِس داتے کَون سمار

سنبت ساہا لِکھیا مِل کر پاوہو تیل

دیو سجن اسِیسڑیاں جِیو ہووے صاحب سِؤ میل

گھر گھر ایہو پاہوچا سدڑے نِت پَون

سدنہارا سمرئیے نانک سے دیہہ آون

جِس گھر وِچ کِیرت پئی اکھیندی اے تے کرنہار دا وچار ہوندا اے اوس گھر وِچ (یا اوس گھر دا) سوہلا گاؤ تے سرجنہار نوں سمرو-

تُسیں میرے ڈرہِین(سجن) دا سوہلا گاؤ-

میں قربان جِس سوہلے نال سدا سُکھ ہووے-

ہمیشہ، ہر ویلے جِیئاں دی سمھال ہووے- دیونہار دیکھے گا-

تیرے دان دا مُل نہیں پے سکدا تے اوس داتے (یا اوہدی) دات دا لیکھا کون کر سکدا اے-

ویلا تے دِن مِتھیا گیا- مِل کے تیل پاؤ-

سجنو (یا، سجن نوں) دُعاواں دیو- صاحب (مالک، کھسم، ساتھی) نال میل دے دینہہ آون-

گھر گھر ایہو سنیہا اپڑدا اے- نِت سَدّے پئے پوندے نیں سدنہار نوں سمریا جاوے، نانک، اوہ دینہہ آون-

کیہ گل پئی ہوندی اے ایتھے، اوہدا پتہ کرن لئی آؤ اوس رمز دا بُوہا کھڑکائیے جیہدے راہِیں گل پئی ہوندی اے- رمز دِیاں پرتاں وی جاپدیاں نیں پر اوہ وی کُھلسن تاں جے اوہدے ظاہرا رُوپ دے درشن ہو جاون- اوہ رُوپ ہے ویاہ- ویلا مِتھیا گیا اے تے گنڈھ پھیر دِتی گئی اے- سبھ نوں سدّا ڈِھی گیا اے- ویاہ جیہدے نال ہے اوہ کرتا (کرنہار) سرجنہار دیون ہار ہے- سدن ہار وی اوہ آپ ای ہے-

ویاہ راہیں میل ہوونا ہے تے میل نے سرجنا کرنی اے- جی جوالنے نیں تے اوہناں دی سمھال کرنی اے-

ایہہ سرجنا کرنی تے قدرت نے ہے پر ہونی اوس جنی وِچوں ہے جیہڑی قدرت دی بنائی ہوئی اے تے جِس قدرت نال میل کر کے آپ قدرت ہو وَینا ہے-

پر ویاہ دی رمز پَوند ای نہیں کھور دِتی گئی شبد دے ویہن وِچ- رمز دا رنگ اُگھڑیا ہے ”سنبت ساہا لِکھیا مِل کر پاؤ تیل“ والی سطر وِچ- پَوند ایہدے ول سینتر ای ہوئی اے سوہلا گاؤ والی گل راہِیں - سوہلا صفت سلاہ ہے- سوہلے گوِیندے نیں ویاہ دے دِن توں پہلاں - جنِیاں رل بہہ گاوندِیاں نیں - کُڑی نال اپنے آونے وچھوڑے دا دُکھ وی گِندیاں نیں تے دُوجے گھر جا کے اوہدے سُکھ مانن دی آس وی-

سوہلا گاون سنگیاں اوس گھر دا جِتھے کِیرت اکھیندی اے پئی- کِیرت کیہ اے تے ایہدا ویاہ دی رمز وِچ کیہ سِیر اے- کِیرت دا ارتھ ارتھالیاں وِچ بیان کرن، گل گِنن، کتھن، صفت سوبھا کرن ہے- کِیرت توں ای کِیرتن ہے- پر بیان کاہدا، سوبھا کتھا کاہدی- ویاہ تے ہے قدرت نال میل تے اوس میل راہِیں جیون اُپاون، جی سِرجن، سرجیاں دی سمھال کرن- کیہ لفظ کِیرت نِرا بیان ای ہے کہ ایہدی بنتر وِچ سرجن اپاون دے آہر دی کوئی چِھٹ وی ہے- جے لفظ دی بنتر گولو تے وِچوں کِرت تے کِیرن وی سنیوندے نیں - کِرت ہے کرنی- کِرت سِدھی کرتے نال جُڑی ہوئی اے جیہدا بیچار پیار ہوندا اے اوس گھر وِچ جِتھے کِیرت پئی ہوندی اے-

کِیرت دے اندر کِرت ہے اُپاون دی- اُپاون دی کِرت بی پاون نال ہوندی اے- کیہ کِیرت دی بنتر وِچ کِیرن وی ہے- کِیرن، کھلارن پسارن- بی دھرتی وِچ کیرے جاندے نیں - اج وی بھوئیں وِچ بی پاون دے کرم نوں کیرا آکھدے نیں - (چَھٹّے تے پورے توں اَڈ)-

کیہ ویاہ نویں فصل لئی کیرے دی رمز ہے کہ نویں فصل لئی کیرا ویاہ دی- کہ دوئے اِکو ای نیں، جیون سرجنا تے جیون سمھال- کیہ کِیرتن اوہ گاون ہے جیہڑا فصل بیجن ویلے گویندا ہا- جیہدے وِچ قدرت دی سرجن سکت دی سوبھا ہوندی آہی تے واہی وان دی کِرت سوبھا راہِیں آس راہِیں قدرت دی کِرت بنا دِتی جاندی آہی- سو کِیرتن قدرت تے بندے دی اکائی دا گاون ہا-

واہی وان جاندے نیں اوہناں دے بیجے دی اُگاس وِچ قدرت دا کتنا ہتھ اے- اپنی کیتی نوں قدرت دے لیکھے لا کے اوہ اپنی سَوڑی میں توں باہر ہو ویندے نیں تے اپنا بُوہا اِک وڈی پسارویں کُھل تے سکت لئی کھول دیندے نیں - ڈر ہِین قدرت دے لڑ لگ کے آپ ڈر ہِین ہو ویندے نیں - اوہناں دی کِرت اِک دُوجے نوں دان ہے- اپنی گھال سکت اپنا تت اِکدُوجے نال سانجھا کرن قدرت دی کار سمجھ کے-

میل بند وسیب وِچ دان وی آپنی قیمت پواندا ہے- ”تیرے دانے“ وِچ ایہہ سینتر تے ہے پر نال ای اوس سانجھ ویہار وِچ ہوندی گھال دی گل وی اے جیہڑا خبرے کدیں وسدا ہا یا جیہڑا اجے وسنا اے- جیہنوں وساون دا آہر کرن لئی شبد نے گنڈھ پھیری اے- میل بند ویہار وِچ ویاہ کُڑی نوں ویہار دی بنتر دا پُرزہ بنیندا ہے- واہی وان دی کرنی وی میل بندی دی کانڈی دا پلستر اے- پر شبد نے ویہاری رسم رِیت نوں رمز بناون دے کرم راہِیں اوہدا اُلٹاء ساہمنے لیا کھلہاریا اے-

لفظ کِیرت دی بنتر وِچوں کِیر وی سُنیندا اے- کِیر متے مُڈھوں کیرنہار ای ہووے، بی دا کیرا کرنہار- ہُن تے کِیر ہِین ہے کنگال، نیچ- کیرنہار نوں ویلے نال ہوئی میل بندی نے ہِین تے نیچ کر دِتا- متے کِیر دے ارتھ وار نے وٹائے نیں، (بنائے وی وار نے ای سن)- تے متے کِیراں دی دھروئی ای کِیرنا ہے، اُچی روون وَین پاون ورلاپ کرن-

جیویں اُپائے رِزق دے ونڈیون ویلے دا گاون بھجن ہا، ونڈ نوں سہج سواہرا رکھن، اِکو جیہا- ہر اِک نوں لوڑ سِر دیون- بھجن دے ایہہ ارتھ تے ارتھالیاں نے وی پہلے ایہہ ہی کیتے نیں تے قدرت دی صفت ثنا والے مگروں - متے کِیرتن تے بھجن اُپاون سرجن تے اُپائی سرجی نوں مانن پچاون والے آہر دے ای دو سِرے نیں -

سانوں پتہ اے علماواں گیانیاں نوں ایہہ گل اصلوں وارے نہیں ہونی- چلو اسیں اوہناں نوں ردن بھنڈن پھٹکارن لئی کُجھ ہور سودا تے دِتا- (جِس پاروں وِچوں علماء گیانی بھاویں سِیساں ای دیندے ہوون ساڈے جیہاں اڑھب عطائیاں نوں)-

ویاہ دی تیاری وِچ کُڑی نوں مائییں بہایا ویندا اے- اصلوں لُگی، اپنی ویہار دِتی ہوند نال اِکلی، میلیاں کپڑیاں وِچ- ایہہ ویلا ہے اوہدے لئی اپنے اندر لُکی دبیجی ہوند نال مِلن دا- جدوں کُڑی مائیوں باہر آوندی اے تاں اوہدے نویں کپڑے اوہدی نویں کیتی ہوند نوں رمزدے نیں، جیہڑی اوس اپنی سُنّ وِچوں بھالی اے- تے جیہدے نال اوہنے نواں ساتھ والا جیون جیونا ہے- کُڑی دی نویں ہوند پرانی ویہار دِتی ہوند دا تروڑ اے اوہدا تجن اے- مَلّ ویہار بدّھی مَنُکھ ہوند نوں اِک نویں سانجھ ویہاری جُونے جوالن لئی مائییں پیا بہاوندا اے شبد-

ایس نویں ہوند نوں تیل پاون ساریاں دا مِل کے ایہنوں اپنے اندر لیاون ہے- تیل چوون نویں ہستی نوں اندر لیاون دی رسم ہے- جیہڑی ”تیل پاون“ (سر وِچ تیل پاون) دے پِچھے کھلو پئی ویکھدی اے-

-----