فرید بھنڈار

''اُڈ جا ایتھوں

لگنا تے پردیسی ایں

پر ایہہ گل وی پڑچول جوگ اے

کیہڑیوں جُوہوں اُڈیائیں کد اُڈیائیں کاہنوں اُڈیائیں''

''آہا، سچ سوبھا سنی سی تیری سنتا

چڑھدیوں اُڈیاں بول سُنن لئی تینڈڑے

سَت دینہہ ست راتاں وِچ نیں آئیاں''

''کِیہ سُنیائے میرے بارے توں دس ویروا کرکے''

''چونہہ جُوہاں وِچ چرچے تینڈڑے سنت جی

اوہ کیہڑا اُڈنہار اے جس بگے کاں دا ناں نہیں سُنیا

تینڈی ستر سوویں پِیہڑی اوس لڑی دی

جیہدی چنج پئی نت پھرولے گُنجھل اندراں دے

جس اُڈ اُڈ جھاڑی دھوڑ پتال دی ایتھے بیٹھیاں''

''بس جیہڑی گل لئی اُڈیائیں پُچھ لے چھیتی

ساڈا ویلا دلیلیں پین دا پیا کُھنجدائے''

''کوئی وڈیاں دی کتھ کرکے من نوں سودھ دیو سِر سائیاں

اسیں کھمب سڑیاں اُڈ ایسے کارن آئیاں''

''تھوڑیاں حرفاں وِچ مکائیے گل لمیری، وچوں ُٹک ُٹک نہ لمکائیے

ایس ٹِلے اُتّے بگی کِیڑی آوندی اے، اسیں کھانے آں

کھمب کھچڑی ہوئے نیں عمراں وِچ دلیلاں گال کے

بگے کاں اکھوانے آں

ایہہ ٹِلّا ٹِلّا دِسدا اے پر وِچوں دیہہ اے سِدھ سیانے دی 

اَگوں دیہہ اُچھاڑ اے بھیت دا

اوس سِدھ مرشد ایہہ سہی کیتا پئی اِک زمانہ آونائے

جدوں کُل خدائی تے راج کرن شاہ شمس سکندر چڑھنائے

نالے ایہہ پئی عمر دا لیکھا ساہواں تے اے سالاں تے نہیں

حال دا دم تے سکھنی تھالی، ایہنوں کاہنوں لئی لئی پِھرئیے

حال دے دم دا جال وٹ کے اوس اچرج گھڑی دِیاں آساں لائیے

اَج کیتئے تے بھلکے داج کھلارئیے

جد عرشوں اُترے شاہ سکندر ماہی

اوہدے اَتھرے گھوڑے اُتے علم دا ساج سوارئیے

اوہدے سجّے ہتھ وِچ ہونائے برچھا ہونی دا

اوہدے کھبّے ہتھ وِچ ڈھال تھیویے ورتی دی

ایہہ سوچ کے مرشد سائیں علم دے زوریں سر تے ٹنگی دیگ، دوالے گنبد ولیا

دیگیں چِٹا تیل، ہیٹھاں چھیک وال دا، تبکا تُبکا ڈگدا سرنوں ہریا رکھے

رہندیاں ساہواں وِچوں ادھے ناں سکندر دے، ادھے رہندے سمے تے ونڈ کے

لیکھا کِیتا، اندر لِکھ لِکھ ڈھیریاں لائیاں، جالی جیہے سریر نوں کیہڑے حیلے

کڈھیا جاوے کیویں مڑ کے ستیا آوے

دم سادھ کے لیکھے موجب رکھیا، سریر نوں کرلیا کیڑی

دھوڑ جُگاں دی اُتے لے کے گنبد ٹِلّا ہوگیا

تُبکا تُبکا تیل دا ہیٹھوں کِردا رہیا، سر ہریا رہیا

چِٹے تیل دی سُوہ تے بگی کِیڑی، کیڑی تُردی اُتے ساڈے وڈے آئے

ہیٹھوں مُرشد آکھیا بیٹھو، اساں آپ تُہاڈے سدّن دا پربندھ بنایا اے

ایہو راہ جے ہوت پنل دا، جد اوہ سوہنا آوے

تُسیں اوہنوں اساڈڑی دسّیو، مڑ تکیو کرنے رب دے

اوہ ویلا تے اج دا ویلا

لکھ سکندر آئے آن کے لنگھ گئے

ساڈیاں وڈیاں وِچوںسارے سو سو ورھے دی مِیٹ مُکا کے ُپگّے

جس وی پُچّھیا

’ست گُر دس چھڈئیے ہُن بھیت تساڈا‘؟

ایہو اوازہ آیا اندروں

’حالے نہیں بھئی حالے نہیں‘

اج دیگ تیل دی سُکیاں تے ساہواں والا لیکھا مُکیاں، کئی جُگ ہو چلّے نیں

جدوں وی پُچّھیے گنبد اندروں ایہو اوازہ آوندائے

’حالے نہیں بھئی حالے نہیں‘

اساں حُکمیں بدھیاں ہُن تائیں آدم زاد دے کنّیں ایہہ بھیت نہیں پایا''