اُٹھدا بہندا رُکھاں دی سوبھا کیتی آیاں
من کہندائے کدے پُچھیائی ایہناں نوں
نک ہیٹھاں کیوں گھاہ نہیں اُگن دیندے
پور توڑ اسمانیں کھڑ کے
اُڈدے آئے نیں، ٹُھک صدیاں حکومت کردے
پر پروار کھلار چوپاسیں-
جی کردائے
گھاہ بُوٹی نوں آکھاں
اُٹھو
ککھ کنڈھا اِک تھی ایہناں نوں بھا کیوں لا نہیں دیندے
پیراں تھلیوں واج کِھلن دا آیائے
اُڑ میں کن بھوئیں تے لایائے
“ایہہ کرن تے بنَدائے بنَدیاں دا اپنی دُنیا وچ
اوتھے تُساں کیہ کیتائے
گلاں دا گُنھیا کھا کھا مت مروا لئی جے
رُکھ ککھ اساں اکو ای ہاں
دُھپ پانی نال ہس رس وسدے
گھا کھوہ کھاندا رُکھ سُنا کِتے ڈِٹھا ای
جاں گھاہ سُنیا ای
رُکھ ڈِھڈ وڑ چَٹ پولا کریندا اوہنوں
سیانیا سُورمیا”